About closed-up communities and who should have a microphone (Dutch)

Dit Paasweekend heb ik echt een prachtige podcast opgenomen met Lars Westra. De serie heet Kindervisie. Dit is één van de mooiste opnames tot nu toe. Binnenkort heb ik er nog twee die prachtig zijn en inzoomen op andere onderwerpen.

We spreken over een zorgeloze jeugd, eindeloze religieuze regels met korte en lange termijn uitwerkingen, hoe patronen werken van generatie op generatie, hoe falen werkt van generatie op generatie, wat kinderen in ieder geval moeten weten, waarom volwassen dit soort dingen doen en wie we een microfoon geven.

Sommigen horen hun plaats te kennen in het gesprek ‘uit een geloofsgemeenschap stappen’. Een onderwerp claimen omdat je journalist bent, een podium hebt en dan wat hebt om mee te werken, is niet integer. Als je geen hardnekkige ontworsteling hebt gehad omdat je in een warm en veilig nest opgroeide en alleen maar andere keuzes hebt gemaakt, moet je niet iets pretenderen te zijn wat je niet bent en een stem geven aan zaken die anderen tot in de diepste kern doorleefd hebben. Tijd om te zeggen waar het op staat: dan heb je geen recht van spreken. Als je vanuit de wetenschap kijkt naar mensen die uit een geloofsgemeenschap stappen zonder het zelf te bevatten – van binnen in jezelf en met alle impact op je leven en existentiële nalatenschap – dan moet je weten waar jouw stuk precies past. Niet iedereen hoeft een microfoon te krijgen, omdat ze toevallig een bekende achternaam hebben, of op een bepaalde stoel zitten. We moeten dit soort zaken doorzien.

Laat je inspireren:

Spotify 

YouTube